The White Album

Over deze website

Hallo. U heeft doorgeklikt naar The White Album, een elektronische collectie van gevarieerde en betaalbare schilderijen van Neerlands ingezetene, Engels kunstenaar, Steve White. (This painting could be on your wall tomorrow for only €350! Grand Piano Pierced by Blue Pipe)

Deze website is bedoeld als middel om schilderijen te verkopen, maar ook als u er niet op uit bent iets aan te schaffen hoop ik dat het doorlopen van de site een plezierige, artistieke ervaring is. Een welkome afwisseling in uw drukke en gecompliceerde bestaan... (A breath of fresh air? Or installation art by Wrap artist Christo? Or just vacuum packed ready meals for Japanese cows?)

Alles wat u hier ziet -schilderijen, foto's, tekst- is van mijn hand; en het strakke, schrandere ontwerp van de site is geheel en al het werk van de onmisbare Frits (`contact webmaster`, onderaan), die lange uren achter een computer doorbracht, bezig met wat mensen, die lange uren achter een computer te vinden zijn, zoal doen.

Deze site is de eenvoud zelve. Dit deel geeft u de nodige informatie om met mij in contact te kunnen komen, en enkele ideeën omtrent de schilderijen. Meer informatie over mijzelf vindt u onder "Steve". Als u daarvoor geen tijd hebt en meteen naar de schilderijen wilt, klikt u op "Portfolio". Als u iets anders wilt weten dat niet op de site wordt behandeld, of als u een van de schilderijen persoonlijk wilt bekijken, gebruik dan de e-mail knop voor het maken van een schikkende afspraak. (En als u iets meer over Frits wilt weten, dan kan ik u dat wel vertellen – op dit ogenblik zit hij achter een computerscherm, bezig met wat mensen, die lange uren achter een computer te vinden zijn, zoal doen.)

Over de schilderijen (49 Mini Paintings For a Guy in LA.)

Het bekijken van de afzonderlijke schilderijen zal u enig idee geven over afmetingen en prijs. Groter betekent normaliter duurder, hoewel dit geen wet van Meden en Perzen is.

De bedragen die in het Portfolio worden genoemd zijn exclusief bezorging, verpakking of transportverzekering, maar inclusief lijsten, waar wenselijk, en armaturen. Betaling en levering worden nader overeen gekomen.

Sommige van de schilderijen in het Portfolio zijn al verkocht. Zij worden op de site gehandhaafd als voorbeelden van wat ik kan doen. Ze zouden u kunnen inspireren om een soortgelijk werk te overwegen:

De schilderijen van huizen, bijvoorbeeld (nummers 30-40), zijn bijna allemaal in een verschillende stijl geschilderd . Zoals u een specifieke kleur en een bepaald ontwerp voor, zeg, een bank kiest, zou u uw zinnen kunnen zetten op een bepaalde stijl voor een schilderij van uw huis. Of dat van uw ouders, uw vriend of geliefde; een fantastisch cadeau voor een verjaardag, vader- of moederdag.

De schilderijen (nummers 21 & 22) van mijn kinderen zijn in een eenvoudige cartoon-stijl, omdat... kinderen cartoons leuk vinden. Het enige dat ik nodig heb voor het maken van zo'n ontwerp is hun meest recente schoolfoto. Een dergelijk portret in dezelfde afmetingen kost € 200 -perfect voor een kinderkamer.

Of misschien ook heeft u behoefte aan iets voor het kantoor – de directiekamer, of de entree, of voor die saaie ruimte die naar de brandtrap leidt. Kunstreproducties, kopieën en posters zijn leuk, maar de IKEAnisatie van de wereld is nu wel ver genoeg doorgevoerd. Onderzoek heeft uitgewezen dat originele kunst aan de wand van een kantoorruimte een kalmerende werking heeft op de gemoederen van medewerkers. Iets rustgevends, zoals bijvoorbeeld Portfolio nummer 6, kan de productiviteit binnen uw organisatie met 10% verhogen (een schatting, geen garantie). (Sunrise over LA)

Snelle referentie

Steve White, kunstschilder
Hollywoodlaan 148
1325 HV Almere
Nederland
Tel: +31 6 53675213 E-mail: info@stevewhite.nl

Tentoonstellingen, tot nu toe

Mei 2002: Almere Kunstroute
Mei 2003: Almere Kunstroute
Nov-Dec 2003: Expositie Filmwijk Gezondheid Centrum, Almere
Mei 2005: Almere Kunstroute
Okt 2005: Filmwijk Parade
Mei-Jun 2006: Gallery Walls, Amsterdam

The White Album

About this website

Hi there. You've clicked your way into The White Album, an electric collection of varied and affordable paintings by Netherlands resident, English artist, Steve White. The aim of this website is to sell paintings, but even if you are not looking to buy I hope the site is a pleasantly entertaining artistic experience. A breath of fresh air in your busy and complicated life….

All the content you see here - paintings, photographs, script - was generated by me; and the starkly cunning site-design is entirely the work of the indispensable Frits (`contact webmaster`, below), who spent long hours behind a computer screen doing what people who spend long hours behind a computer screen do.

This site is simplicity itself. This section gives you basic contact information and a few ideas about the paintings. If you want to know a bit more about me, and what makes me tick, click on 'Steve'. If you don't have time for that and want to go straight to the paintings, click on 'Portfolio'. If you want to know something else not explained on the site, or if you want to see a painting in the flesh, use the email link and we can make a suitable arrangement/appointment. (And if you want to know a bit more about Frits, I can tell you all you want to know – he is currently sitting behind a computer screen doing what people who sit behind computer screens do).

About the paintings

You will get some idea of size and cost as you scroll through the paintings. Bigger usually means more expensive although this rule is not set in stone.

All the costs shown in Portfolio are exclusive of any delivery, packing or transport insurance charges, but inclusive of frames, where appropriate, and hanging fittings. Payment and delivery by arrangement.

Some of the paintings you see in the Portfolio section are already sold. They are kept on the site as examples of what I can do. They might inspire you to want something similar:

The 'House' paintings, for example, (numbers 30-40) are mostly all painted in a different style. Just like you choose a particular colour and design for a sofa, say, you could choose a particular style for a painting of your house. Or your parents' or friend's or lover's house – a fantastic birthday/mothers' day/fathers' day present.

The paintings (numbers 21 & 22) of my children are done in simple cartoon style, because… children like cartoons. All I need to generate an image like that is their latest school photograph. Such a portrait in a similar size costs €200 - perfect for a child's bedroom.

Or perhaps you need something for the office – the boardroom, or the lobby, or that drab corridor leading to the fire escape. Art prints, copies and posters are fine, but the IKEAnisation of the world has gone far enough. Research has shown that original art on an office wall soothes the fevered brow of workers. Something restful, similar to Portfolio number 6, for instance, may increase productivity of your company by 10% (estimate only, not guaranteed).

Quick reference

Steve White, painter
Hollywoodlaan 148
1325 HV Almere
The Netherlands
Tel: +31 6 53675213
Email: info@stevewhite.nl

Exhibitions, so far

May 2002: Almere kunstroute
May 2003: Almere kunstroute
Nov-Dec 2003: Exhibition at Filmwijk Gezondheid Centrum, Almere
May 2005: Almere kunstroute
Oct 2005: Filmwijk Parade
May-Jun 2006: Walls Art Gallery, Amsterdam

The White Album

Dit ben ik

(Or this was me, 25 years ago, before I took on the worry of becoming a painter.)

Bij het schilderen voel ik niet de last van enige scholing; een intensieve speurtocht in mijn kunst-cv zou u ernstige hoofdbrekens bezorgen. Behalve tijdens vier jaar lagere school heb ik nooit één enkele les in kunst gehad. Boeken over hoe te schilderen heb ik nooit gelezen. En toen ik ermee begon, wist ik niets van kwasten, soorten verf, doek, papier. Deze boerenwijsheid is een zegen en een vloek: enerzijds vormt zij een goed excuus als ik slecht heb geschilderd; maar aan de andere kant, waarom zou u van zo iemand een schilderij willen kopen? Wat bracht me op het idee dat ik een schilder zou kunnen zijn? Het antwoord daarop is deels: Vettriano. Het valt misschien te betwisten: Jack Vettriano is momenteel de meest populaire schilder van het Verenigd Koninkrijk. Had u een Vettriano gekocht in 1988, de tijd waarin hij voor het eerst serieus exposeerde, zou uw gang naar de bank vandaag de dag een vrolijke zijn. (A Jack Vettriano original.)

Vettriano en ik zijn van zo goed als dezelfde leeftijd. Zijn eerste baan vond hij als leerling mijningenieur. Hij begon te schilderen door het kopiëren van werken van de grote schilders. De figuren voor zijn meest beroemde schilderij, 'The Singing Butler', zijn rechtstreeks gekopieerd uit een naslagwerk over een kunstenaar. Vandaag de dag wisselt 'The Singing Butler' tegen € 1.000.000 van eigenaar. Jack verdient jaarlijks € 750.000 aan print royalties. En Jack Vettriano is volledig autodidact. Vettriano wist ook niet wat hij aan het doen was! Wat veel schilders aan het schilderen houdt is de gedachte, tot een stroming te behoren, zoals dat Jack overkwam. (A Steve White original.)

Het punt is: als u op zoek bent naar een in formaldehyde gedrenkte Hirstiaanse haai, of een mooi klein Rembrandt -achtig portretje voor het opvullen van een leeg stuk muur (LSM), het spijt me, dan ben ik niet degene die u zoekt. Ga dan een letter verder terug in de Encyclopedie van de Kunst, naar Vermeer (Nederlands, classicus), of zelfs eentje vooruit naar ... eh ... Xerox (Amerikaans, kopiist). Daar heeft u misschien meer geluk. Als u een cv nodig hebt dat uitpuilt van 'Belangrijke Data' en 'Betekenisvolle Opleidingen', en 'Details van Vorige Exposities', alles op een A4-tje, lees niet verder. Deze website is dan niet interessant voor u. Leef uw leven verder. Ik ben het niet echt waard. Maar neemt u graag een gok en beschikt u over een beetje verbeeldingskracht? Heeft u een paar honderd Euro's te besteden en nu een kwartiertje de tijd? Blijf dan in de buurt en ruik de verf! (How to brighten up that BPOW? The graffiti wall in Prague.)

Uit deze inleiding kunt u concluderen dat mijn weg tot de kunst een indirecte was. Aan de Engelse universiteit studeerde ik eerstegraads af in Toegepaste Natuurkunde, waarna ik mij richtte op drie uiteenlopende carrières -ijsjes verkopen vanuit een ijscowagen met een klingelbel (een jaar); als aankomend manager bij het Post Office (tweeëneenhalve week); televisie-zendtijd kopen voor de promotie van chocolade bij een groot reclamebureau (achttien maanden). Geen van deze bezigheden kon me echt bekoren, dus nam ik vanuit Londen een paar bussen en trams in zuid-oostelijke richting en kwam aldus in Australië terecht, waar me verscheidene andere occupaties lokten -auto's parkeren, timmerwerk, distributie van pornobladen. Meestal in Sydney, dronk ik teveel bier en probeerde bruin te worden. (Lovely tan.)

Terug in Engeland, via Zuid-Amerika, een paar jaar later, werkte ik op de reisafdeling van Thai International Airways, en daarna verkocht ik goedkope vliegtickets voor een studenten-reisbureau. Op mijn dertigste had ik € 1000 gespaard en besloot om voor zes maanden op rondreis te gaan, maar ik keerde gedurende tien jaar niet naar huis terug. Het meest reisde ik in het Midden-Oosten, Azië en Zuid-Amerika. Wanneer er geen geld meer was gaf ik Engelse lessen in Korea, maakte hooibalen in Japan, plukte druiven in Frankrijk. Een jaar lang werkte ik illegaal in Amerika, waar ik op de vloer van een kantoor sliep om huur te sparen. Tijdens deze periode schreef ik ook reisartikelen voor kranten en tijdschriften in Engeland en Amerika. Ook nam ik foto's. Ik nam een heleboel foto's – meest opnamen van deuren en ramen en muren. Ik bezit een enorme collectie afbeeldingen van Mexicaanse deurknoppen en Syrische ramen en Tsjechische graffiti. (Peeling paint, Tunisia.)

Toen kwam ik terug naar Europa en, doodsbang om iets normaals te gaan doen, besloot ik in te gaan op een impuls van een vriendin om met haar te gaan samenwonen in Montpellier, Zuid-Frankrijk, en schrijver te worden. Dit was utopia, maar uiteindelijk onpraktisch en hopeloos. En een jaar later kwam ik tot de ontdekking dat ik veertig was geworden, met ongeveer tachtig baantjes achter me en geen in het vooruitzicht. Toen verscheen, onverwacht, mijn eerste dochter in mijn leven. Als ode aan het prille vaderschap besloot ik een boek te schrijven. Baan eenentachtig gaf ik op om voor mijn nieuwe dochter te zorgen en te schrijven. Het kostte me vijf jaar om een roman te schrijven -gebaseerd op mijn tien jaar op reis- over de vreemdsoortige avonturen van een optimistische naïeveling reizend in het buitenland. Tot mijn verrassing liet een bekend literair agent in Londen me weten dat ik een geactualiseerde versie van Voltaire's 'Candide' had geproduceerd. Hij zei echter ook, dat het naar zijn mening bepaald niet zo goed was als het opus van Voltaire. 'Siderodromophobia' blijft een van de grootse onuitgegeven meesterwerken van de laatste paar eeuwen. Momenteel resideert het in mijn stoffige bureaula. Toen, op een dag, was ik terug in het centrum van Londen, op zoek naar een uitgever of een plek waar mijn dochter naar de wc kon, ik weet niet meer welke van de twee, en wipte binnen bij de Royal Academy, waar op dat ogenblik de Russische, abstracte, schilder Wassily Kandinsky exposeerde. Kandinsky had ooit mijn aandacht al eens op zich gevestigd -ik denk via de filmversie van 'Six degrees of Separation' waarin zijn schilderijen te zien zijn- dus lag dat een beetje voor de hand. Mijn reactie op de tentoonstelling was zoals die van veel mensen die in aanraking komen met goede abstracte kunst. "Fantastisch!", maar ... "Kan ik ook." Dus verruilde ik het schrijven voor het schilderen. Ik vond waterverf te zacht en olieverf te sterk. Om het acryl te leren kennen begon ik werk van grote schilders te kopiëren - Munch's 'The Scream' , Picasso's 'The Dream' , Klimt's 'The Virgin' , Hockney's 'The Bigger Splash' . Ik kopieerde Hiroshige en Hokusai . Mijn slaapkamer in Engeland werd geschilderd - gereflecteerd in een chromen lampenkap van Ikea - in de ruige stijl van Van Gogh's beroemde schilderij van zijn eigen slaapkamer in Arles. (Furnishings by IKEA/Inspiration by Van Gogh.)

Inmiddels had ik twee dochters en mijn Nederlandse partner en ik trokken de conclusie dat centraal Londen niet de ideale plek was om twee jonge kinderen op te voeden. Wij waren van mening dat het Engelse onderwijssysteem gedoemd was, en dat Osama Bin Laden op een dag de Picadilly Line zou opblazen; en verhuisden dus naar Nederland. Onze dochters waren nu tien en acht, dus dit was een behoorlijke ommekeer. Wij wonen nu in het Nederlandse equivalent van Milton Keynes: per trein twintig minuten naar hartje Amsterdam. Dit klinkt saai en totaal niet artistiek. Ik vind Almere een creatief actieve omgeving. Het huis waarin we wonen is groot, met veel licht en lucht. Almere kent een groeiende kunst'scene'. En de omgeving is inspirerender dan u zich zou voorstellen -gloednieuwe huizen in vele bizarre stijlen, een overvloed aan groene ruimten, het Hollandse landschap niet te ver uit de buurt. (Inspiring Dutch countryside.)

De vreemde en ongelooflijk gevarieerde modernistische stijl van de huizen in onze buurt - Filmwijk; waar alle straten vernoemd zijn naar filmsterren of dingen die met film hebben te maken - brachten me op het idee om schilderijen van de huizen van de mensen te gaan verkopen, alle in een andere stijl (zie Portfolio nummers 30-40) met randen als filmstrips. Ik heb er een gemaakt in Picasso blauw , een in de strakke, minimalistisch geometrische vormen van Kisimir Malevich , een in de "car-crash" stijl van Jackson Pollock . (Villa in Blue Bricks.)

Hierna richtte ik mij op grotere abstracten van eigen ontwerp. Deze puur geometrische vormen in felle, gewaagde kleuren waren een mengeling van klassiek Kadinsky, fantastisch Fernand Leger en prachtig Malevich. Ook heb ik mijn kinderen geschilderd in tekenstripstijl. Ik schilderde een realistisch, zwart en wit, beeld van mijn partner in bikini tegen een ingekleurde abstracte weergave van haar werk (iets met zeilboten en regatta's) als achtergrond. Kort geleden zijn we gaan zeilen in Kroatië en ik schilderde weerspiegelingen in het water van boten en masten. Twee van deze schilderijen werden meteen verkocht dus momenteel ben ik bezig aan een serie grote doeken van zich in verscheidene grachten reflecterende Amsterdamse bouwwerken. Ik vind dit een prettige stijl omdat deze schilderijen een indruk van abstractie geven maar in essentie absoluut realistisch zijn. Schilderijen met een uitgebalaceerde combinatie van abstractie en realisme spreken me aan, hoewel die balans soms moeilijk te verwezenlijken is. Al deze schilderijen kunt u zien in het Portfolio. (Residence Seline, Almere. A balanced mix of abstract and realism?)

Hoewel ieder schilderij natuurlijk een verhaal vertelt en ook een verhaal heeft, is mijn werk niet diep en betekenisvol. Ik ben geen voer-voor-psychologen artiest. Ik ben niet Hieronymous Bosch . Een schilderij dat voor een bepaald schilder vol diepte en betekenis is, zal dat voor u absoluut niet zijn, dus wat is de zin ervan? Dat is voor de schilder zelf, voor aan de wand in zijn wc beneden. Waar het u betreft is mijn doel altijd bescheiden: Ik wil alleen maar dat LSM (Leeg Stuk Muur) wat opluisteren. Dus ga door naar 'Portfolio' en bekijk wat uw voorkeur kan hebben. Bel me op. E-mail me. Bestel iets! Voordat ik ofwel verzamelbaar word, zoals het Jack overkwam, of in armoede sterf omdat niemand dacht dat ik de moeite waard was.

The White Album

This is me

I paint unburdened with qualifications: you would crack your skull diving deeply into my art CV. Apart from four years at secondary school I haven't had a single art lesson in my life. I have never read book about how to paint. When I started painting I knew nothing about techniques, brushes, paints, canvas, paper. This stark honest truth is a blessing and a curse: on one hand it's a good excuse if I do a bad painting; but on the other, why would you want to buy a painting from such a person? What made me think I could be a painter? The answer to that teaser, in part, is this: Vettriano. Arguably Jack Vettriano is the most popular painter in the UK today. If you'd have bought a Vettriano in 1988, the time of his first serious exhibition, you'd now be laughing all the way to the bank.

Vettriano is almost exactly my age. His first job was an apprentice mining engineer. He started painting by copying the works of the great painters. The main figures for his most famous painting, 'The Singing Butler', are copied straight from an artist's reference manual. The Singing Butler now changes hands for € 1m. Jack earns € 750,000 a year in print royalties. And Jack Vettriano is entirely self taught. Vettriano didn't know what he was doing either! It is the mere thought of catching a wave, like Jack did, that keeps many painters painting.

The point is: If you are looking to brighten up a bare piece of wall (BPOW) with a Hirstian shark preserved in formaldehyde, or a nifty little Rembrandt-like portrait, sorry, I'm not your man. Move one letter further back through the Art Dictionary to Vermeer (Dutch, classicist) or even one forward to…er…Xerox (American, copyist). You might have joy there. If you need a CV crammed with 'Important Dates' and 'Significant Colleges' and 'Details Of Past Exhibitions' filling exactly one regulation side of A4, read no further. This website is definitely not for you. Move on with your life. I'm just not worth it. If you're a risk taker with a bit of imagination, a few hundred euros to spend and 15 minutes to spare, however, stick around and smell the acrylic.

You may have gathered from this preamble that I came to art by a roundabout route. I graduated from university in England with a 1st class degree in Applied Physics, after which I attempted three varied career paths - selling ice creams from a van with a jingly bell (one year); as a management trainee with the Post Office (two and a half weeks); buying TV airtime to advertise chocolate in a large advertising agency (18 months). None of these occupations grabbed me much, so from London I caught a few buses and trains heading south east and ended up in Australia where several more occupations tempted me – parking cars, carpentry, distributing pornographic magazines. Mostly in Sydney, however, I drank too much beer and got a nice tan.

Back in England, via south America, a couple of years later, I worked in the tours department of Thai International Airways, after which I sold cheap air tickets for a student travel agency. When I was thirty I had € 1000 saved up and I decided to go walkabout for six months, but didn't actually return home for ten years. I travelled mostly in the Middle East, Asia and Central and South America. When I ran out of money I taught English in Korea, made hay in Japan, picked grapes in France. I worked illegally in America for a year where I slept on the floor of an office to save rent. Throughout this period I was also writing travel articles for newspapers and magazines in England and America. I also took photographs. I took a whole lot of photographs – mostly shots of doors and windows and walls. I have a huge collection of images of Mexican door handles and Syrian window panes and Czech graffiti.

I came back to Europe and, petrified of doing something normal, I decided on a whim of a lady friend to live with her in Montpellier, south of France, and become a writer. This was lovely, of course, but ultimately impractical and hopeless. And one year later I discovered that I was forty years old with about eighty jobs behind me and none in front. Then, somehow, my first daughter unexpectedly appeared on the scene. To celebrate becoming a father I decided to write a book. I gave up job number eighty one to look after my new daughter and write. It took me five years to write a novel - based on my ten years on the road - about the weird adventures of an optimistic innocent travelling abroad. To my surprise a well known literary agent in London informed me that I had written an updated version of Voltaire's 'Candide'. He went on to say, however, that in his opinion it was not quite as good as Voltaire's opus. 'Siderodromophobia' remains one of the great unpublished masterworks of the last few centuries. It currently resides in my dusty drawer. Then one day I was back in central London with my daughter, either looking for a publisher or for somewhere my daughter could have a pee, I don't remember which, and I nipped into the Royal Academy which was showing an exhibition by the Russian abstract painter Wassily Kandinsky. Kandinsky had crossed my horizon somewhere along the line – I think from the film version of 'Six degrees of Separation' which features of his paintings – so it seemed like a thing to do. My reaction to the exhibition was that of many people who see good abstract art: 'Fantastic!' but also … 'I could do that.' So I gave up writing for painting. I found watercolours too weak and oils too strong. To get to know acrylics I started copying the works of the great painters - Munch's 'The Scream', Picasso's 'The Dream', Klimt's 'The Virgin', Hockney's 'The Bigger Splash'. I copied Hiroshige and Hokusai. I painted my bedroom in England - reflected in a chrome lampshade from Ikea - in the rough style of Van Gogh's famous painting of his own bedroom in Arles.

By now I had two young daughters and my Dutch partner and I concluded that central London was no place to bring them up. We were of the opinion that the English education system was doomed, and that one day Osama Bin Laden would blow up the Picadilly Line. So we moved to Holland. Our daughters were now aged ten and eight, so this was quite a wrench. We now live in the Dutch equivalent of Milton Keynes, 20 mins by train from central Amsterdam. This sounds dull and totally unartistic. I find Almere a creative environment however. The house we live in is big and bright and airy. Almere has a burgeoning art scene. And the surroundings are more inspiring than you would imagine - brand new houses in many bizarre styles, plenty of green spaces, the Dutch countryside not too far away.

Because of the weird and incredibly varied modernistic style of the houses in our neighbourhood - Filmwijk; where all the roads are named after filmstars or things connected to film - I started selling paintings of people's houses each in a different style (see Portfolio Numbers 30-40) with pseudo filmstrip border. I did one totally in Picasso Blue, one in the stark, minimalist geometric shapes of Kisimir Malevich, one in the car-crash style of Jackson Pollock.

After this I attempted bigger abstracts of my own design. These pure geometric shapes in stark, bold colours were a melange of klassik Kandinsky, fantastic Fernand Leger and marvellous Malevich. I also painted my children in strip cartoon style. I painted a realistic, black and white, bikini-clad image of my partner against an abstract colour backdrop of her work (organising yacht regattas). We recently went sailing in Croatia and I painted reflections of boats and yacht masts in the water. Two of these paintings sold immediately so I am currently working on a series of large canvasses of Amsterdam buildings reflected in various canals. I like this style because these paintings look abstract but are absolutely realistic. Paintings with a balanced mix of abstraction and realism appeal to me although the balance is sometimes difficult to achieve. You can see all these paintings in Portfolio.

Although, of course, every picture tells a story and every picture has a story, my work is not deep and meaningful. I am not a brain food artist. I am not Hieronymous Bosch. A painting that is deep and meaningful to a particular painter, will mean absolutely nothing to you, so what is the point? That is one for the painter to keep on the wall in his downstairs loo.

For you my aim is ever so humble: I just want to brighten up that BPOW. So move on to 'Portfolio' and see what takes your fancy. Call me. email me. Order something now! Before I either become collectable, like Jack did, or die in poverty because nobody thought I was any good.

Broken windows reflected on the Leidsegracht, Amsterdam
The American Hotel, Amsterdam
Prinsengracht 274 - 278, Amsterdam
Parked bikes in Amsterdam, with painted frame
Yacht masts on shallow water
Yacht masts and mooring poles
Jozilee, Lyme Harbour
Brick building reflected on green water
Boats in the harbour, Primosten, Croatia
Grand piano pierced by blue pipe
Pipe Part I
Pipe Part II
Blue Music
North East polder, Flevoland, during tulip time
Stripes in blue and rust
Set of squares in complimentary colours
Villa in pink, Los Angeles
Triangles on the moon
The building of Almere
Marjolein
Yosiane
Aniela
In the kitchen
Wheel of fortune
Theatre
Warm day in Bergen-on-Sea
Cold day in Friesland
Blue bridge and `No Entry` sign, Amsterdam
Residence Selene, Almere
Cubist Villa, Almere
Fractured Villa, Almere
Hollywoodlaan, Almere
Printed circuit Villa, Almere
Villa with blue chimney, Almere
Metal Villa with red door, Almere
Minimalist Villa with curved roof, Almere
Villa in blue bricks, Almere
Natalie Woodpad, Almere
Health centre, Filmwijk, Almere
Minimalist Villa next to green canal, Almere